 |
 |
|
 |
 |
 |
 |
|
 |
 |
2010 год пачаўся, але згадаўся апошні дзень мінулага – 31 сьнежня. Чыстая радасьць – гэта калі ты раптам сярод кірмашовага натоўпу чуеш званочкі і бубны і праз хвіліну патрапляеш у вір найвесялейшых беларускіх крышнаітау ў карнавальных апранахах і з непадробным шчаслівым выразам на тварах. Іхныя рытмы падхопліваюць імгненна. Хочацца схапіць якую бразготку і лопаючыся ад усьмешкі стаць апошняй у іхным карагодзе, каб толькі далучыцца да гэтага настрою, да гэтых танцуючых людзей. (Мудры Усход: пражыць жыцьцё – усё адно як станчыць!) Цёмны, бо заклапочаны, натоўп прапускае гэты пярэсты вір праз сябе, не тармозячы, дазваляючы яму пратачыцца нават праз самыя запружаныя мейсцы. Цікава, што паплечникамі вясёлых крышнаітаў робяцца на гэтай марознай паверхні адкрытага рынку гурбы мандарын і вінаграду, бананаў і гранатаў… Усё тое, што зыркае і сакавітае. Тое, што утойвае радасць.
|
 |
 |
 |
 |
|
 |
 |

 |
|
 |
 |
 |
 |
|
 |
 |
Ведаю людзей моцна ўгрунтаваных у зямлю, учэпістых і надзейных для свайго атачэньня. Яны завіхаюцца па жыцьці як па вялікай кухні, дзе трэба пасьпець усіх сваіх накарміць, падцерці, зірнуць у вакно на суседні падворак, ці ня прэ зьнянацку якое чужое ліха. Грукацяць навокал рондалі, місы ды панвы. Перакочваюцца ў галаве як сьпелыя грушы думкі. Жыцьцё трывалае і сьвет ходзя калаўротам, калі яны запускаюць яго з аднаго маху сваёй моцнай рукой. Рух гэты, няспынны і ўночы, роем круціць над галавой, зацягвае ў віры, але пад ранак выносіць на паверхню, выкідае на бераг будзённасьці, паабтрэсвае начныя вярэды ды гальцом запускае ў сьветлы ранак на новыя змаганьні. Я таксама ўкаранёная ў жыцьцё.Адчуваю гэта.Але не праз ногі. Tags: мне прачыталі верш!
|
 |
 |
 |
 |
|
 |
 |
 |
|
 |
 |
 |
 |
|
 |
 |
ЛУБІНза лета пакойчык прапах водарам мацейкі пракрочыў лубін гэтым летам узбоч сьцяжынаў непрыкметных наўсьцяж дзіўлюся: ці мажліва гэтак сярод травы і іншых кветак сустрэчу занядбаць мажліва
|
 |
 |
 |
 |
|
 |
 |
 |
|
 |
 |
 |
 |
|
 |
 |
У апошні дзень верасьня адбылося дзіва. З чыстага блакітнага неба раптам пасеяў дождж. Не тое каб ён пакідаў кроплі на зямлі і адзеньні, не тое каб ён прымусіў схавацца пад парасонам, Ён толькі арасіў-акрапіў як з пульверызатара тое, што было несхаванае — твар ды рукі. Сьвяціла сонца, пахла печаным цестам з блізкага хлебазавода і соладам з піўнога. Званы Магдалены здаецца не бомкалі, але прастору за стагоддзі ачысьцілі мусіць да берагоў Сьвіслачы і Пярэспы, не крануўшы, спадзяюся, цені дымка з былой пякарні ля сінагогі.. І вось у гэтым кутку горада, дзе далонь памятае вагу каменя з часоў менскай мытні, з чыстага-чыстага неба, як прасеяны з сіта, зацерусіў дожджык. Як грымоты ў лютым, як сьнег у траўні Tags: Старажоўка, горад, скрыжываньне
|
 |
 |
 |
 |
|
 |
 |
|
 |
|
 |