Двойчы губляла на кладах свае пярсьцёнкі.
У першы раз — залатая абручка з правай рукі
сасьлізнула незаўважана да чорнай зямлі.
Вярнулася неўзабаве на месца,
а шлюб мой парос лесам.
У другі раз згубіла восеньню
ўлюбённы пярсьцёнак з мосендзу.
Сярод вохры і колеру меднага
застаўся ў траве неўгледжаным.
А знайшоўся зьнянацку ўвечары
пад аркушам крыху пакамечаным,
пад вокладкай “Алаізы”,
адно што без “Маткі пчалінай”.
Сказала пасьля Марыя:
“Туман быў таму прычынай”.
Бабуля да ўнукі прыкрочыла
ў сваё стогодзьдзе прарочае
ліхтарнай сьцяжынай карункавай
з усьмешкай і падарункамі.

так доўга шукала знаёмыя руны ў тварах дзяўчат, дзецюкоў,
у прыгожай, рука пры руцэ, сівой пары,
што страціла вочы
і выбрала дом на пагорку, далёкі ад места,
каб пальцамі гладзіць па твару
і вуснамі склёўваць руны
з аблокаў

Tags: Горад.. 9 паверх. Вакно на Дзьвіну.Прыго

           ЛУБІН
за лета пакойчык прапах водарам мацейкі

пракрочыў лубін гэтым летам

узбоч сьцяжынаў непрыкметных

наўсьцяж

 

дзіўлюся: ці мажліва гэтак

сярод травы і іншых кветак

сустрэчу занядбаць

 

мажліва

У апошні дзень верасьня адбылося дзіва. З чыстага блакітнага неба раптам пасеяў дождж. Не тое каб ён пакідаў кроплі на зямлі і адзеньні, не тое каб ён прымусіў схавацца пад парасонам, Ён толькі арасіў-акрапіў як з пульверызатара тое, што было несхаванае — твар ды рукі. Сьвяціла сонца, пахла печаным цестам з блізкага хлебазавода і соладам з піўнога. Званы Магдалены здаецца не бомкалі, але прастору за стагоддзі ачысьцілі мусіць да берагоў Сьвіслачы і Пярэспы, не крануўшы, спадзяюся, цені дымка з былой пякарні ля сінагогі.. І вось у гэтым кутку горада, дзе далонь памятае вагу каменя з часоў менскай мытні, з чыстага-чыстага неба, як прасеяны з сіта, зацерусіў дожджык. Як грымоты ў лютым, як сьнег у траўні

Tags: Старажоўка, горад, скрыжываньне

Тані Лапцёнак прабабку клікалі Маланкай. Гадаваў яе коцік, пакуль бабуля з дзедам былі занятыя. Вучылася хадзіць на арэхавых палачках, а маці часьцяком выносіла яе, захутаную, на вецер, бо верыла, што той надасьць моцы кволаму дзіцятку… І выгадавалася паэтка.

Tags: сябры

Учора, падпісваючы водгук на выставе фотаздымкаў пра джаз, напісала – 21 кастрычніка. Я што – сьпяшаюся жыць? Прывід кастрычніка не адпускае мяне ўвесь верасень. Ад яго як праз фортку цягне сюды сьвежасьцю і навіной. І гэта пры тым, што чароўней за гэты верасень мала што было: сонечныя ранкі, верас на цёплым пяску абапал дарог, першыя маладыя плады каштанаў… Дык чаму ж кастрычнік?

Цяпер грае: Рахманінаў. канцэрт для фартэп'яна з аркестрам (2)

"У адну лебядзіную сілу!"--каб не спугнуць чорных гусей, белых лебедзей, пасьпець пабачыць буслоў над галавой, якія цяпер пэўна ўжо ў Афрыцы, не зблытаць сьцябліны жоўтых гарлачыкаў з белымі лілеямі і нарэшце пабачыць малінкавыя лотасы на трэцім возеры.

Tags: Літва, Трынога, новае..

Tags: Смаўжы калюжыны дождж Павел Гюле

Tags: фоткі Багданы